Poezi / Agron Tufa

TËHUJTJA

Faji ma bën tejet të largët, të pambërrishme

dhe njëherësh të ëndërruar, shtëpinë.

Faji ma bën t’hyjnishme,

ma vesh me dëshirë

shtëpinë që më zboi pa mëshirë ndaj të gdhirë.

Nata bie. Shtëpiza ndez dritat dhe bëhet brerore.

Brenda është parajsa idilike, përrallore,

me prind, me vëllezër, me motra, siç ishte njëherit…

Unë jam nata e ftohtë, jam ndërgjegjja e territ,

që s’duhet të hyjë brenda. Jam lëmshi i vajit.

Jam faji dhe dënimi i fajit.

2024

LAGJJA NË MUZG

Marsi në të dalë – prilli në të hyrë,

muzgu s’mbijeton veçse si mynxyrë.

Me një djegë të fshehtë e fiksim ngulmues

çlirohen n’ajri shpirtra kundërmues

jargavanësh, plagësh, brengash anonime,

fjalësh të pathëna për pengje intime.

Është ora kur mëdyshja nuk di ku të struket,

kur dhe ylli i parë mezi nëpërduket

ndër retë e shpëlara – supë e murrme lakre,

kur dritat vonojnë të ndizen në lagje,

kur gjithçka lëmeket dhe shkrihet në bruz,

kur kthehen nga puna etërit vramuzë

me xixa që u ndizen e fiken ndër buzë.

Atëherë amvisave zënë t’u kruhen shalët,

shpirtrat e muzgut zbresin ngutas shkallët

dhe treten zgëqeve, bodrumeve, fustaneve;

jep shpirt në brekë arom` e jargavanëve

dhe dritat ndizen si në ritual të lashtë.

Dyert mbyllen. Diç prore mbetet jashtë.

Diç prore tërhiqet papërcaktueshëm në hije,

si e qara pa ngushëllim e një fëmije,

si diç që u druhet fjalëve, ndonëse diç e thekur,

por më fort si era e gjellës së djegur.

2024

KA DIÇ QË S’TË BIND

Ka diç që s’të bind në këto pamje, në shije, në aromë.

Ka diç që s’të bind në vërtetësinë e sendeve në dhomë.

Ka diç që s’të bind në arkipelagët pluskues të reve n’ajri.

Ka diç që s’të bind në rroba, lëkurë, rropulli.

Ka diç që s’të bind as në të vështruar, as në të prekur.

Ka diç që s’të bind në të qenët gjallë, në të qenët vdekur.

Dhe bindja që s’bind përhap paprá metastaza e gjëndra,

sepse diç që s’bind është kallur në hamendje dhe ëndrra,

pushton me dyshime karteziane ekzistencën mbarë –

tok me pasionin tënd të topitur atdhetar.

Dhe bindjen që s’bind s’e di në e ke mallkim apo prikë,

sepse ka diç që s’bind

dhe pikë.

Ka diç që s’të bind në plasaritjen e agut me vesë.

Ka diç që s’të bind në poteren e dalldisur me shpesë.

Ka diç që s’të bind në shkreptimën e diellit të ri.

Ka diç që s’të bind nga zërat e zgjimit në shtëpi.

Ka diç që s’bind qysh në të parën përshëndetje

dhe s’të bind, pas kësaj, as fjalë, as buzëqeshje.

Dhe bindja që s’bind e bën ditën të gjatë – Golgotë

me kryqin e rëndë që bart ta shpiesh në Kuotë

gjersa të sosësh me frymë, para se të bjerë terri;

por dhe Kuota dhe terri s’të bindin njëheri

dhe kryqi ku varesh e ku tash kullon gjak –

s’të bind aspak.

2022

GJUETIA E DELEVE TË ZEZA

Para bindjes a mbas bindjes, pa sinorë,

për tekë a delir gjyshnash zuni fill

vështrimi vëngërosh i Hyjit mënimadh.

Ai grishi legjione me demonë mizorë,

me na mbyllë të tanëve – dele t’zeza n’vathë.

Sa herë ndonjë dele turret me dalë jashtë,

kokrra e rrufesë i pëlcet në rrashtë.

Asht kjo duhmë shkrumbi që varet mbi ne

lkura jonë që digjet, gjuejtun me rrufe.

2021

OSE JETA ËSHTË E SHKURTËR, OSE ZGJIMI ËSHTË I VONË

Ose jeta është e shkurtër, ose zgjimi është i vonë;

ose pengu i jetës në koma vjen e vret më shumë –

zgjimi në mesmoshë… keqardhja që sëmbon…

E kam një brinjë prej uji që natës rrjedh në gjumë.

Brinja ime prej lumi çan tejpërtej mes territ,

ngarkuar me ëndrra të rënda që rrjedha i mbyt në det:

ç’fat të dëlirësh natën kurmin nga barra e misterit

dhe brinja tjetër e kaltër të digjet në zjarr të lehtë!

Kësaj jete i ngjitesh në majë veç me pak gjëra, në këmbë,

ashtu si alpinisti: një çantë, litar dhe kthetra dëbore…

Shkarkojeni veten – këtë anije tonazhi të rëndë

dhe flakini ëndrrat e mëdha në rrjedhën pluskore –

pa grimë keqardhjeje! Nuk përmbushen kurrë!

Lumi i fryrë i brinjës i merr të tëra me vete,

si trarët e mëdhenj, të krimbur e të kalbur,

kur shembet me rropamë një urë.

Kjo jetë do pesha të lehta dhe lyp shëndet atletik;

utopitë janë krusma ndër hekatomba flijimi.

Që nën vete mos t’ju gorromisin ëndrrat e mëdha –

ruajeni njërën brinjë prej lumi, si valvul shkarkimi.

2023

ATDHE M’U BËNË IDETË

Atdhe m’u bënë idetë që i ngroh ëmbël në klloçkë

me kurmin e mërdhirë, në folenë më të lartë

të kavakut dimëror, të zhveshur, pilirak – 

si një klithmë me penel mes trishtimit fusharak.

Idetë m’u bënë Atdhe, i dehur me vetmi

në folenë më të lartë, ku nuk ngjitet asnjeri,

ku i kaltri gjak venoz mezi shtyhet pikë-pikë,

ku dhe klloçka e pangrohur në fole, ka rrezik

mos me çelë zogj të gjallë. Për një stinë. Për një vit.

Për një jetë që përpëlitet me Atdheun-kockë në fyt.

2024

(Nga vëllimi “Njeriu buzë lumit”, Onufri, 2024)