Ka pasur gjithmonë poetë që kanë pasur qëllime profetike duke folur për terrin sublim. Por profecia moderne nuk është sublime. E ardhmja nuk e
Dikush mund të thotë se sot s’ka lexues, unë s’besoj në një gjë të tillë, ka ende lexues, madje edhe besnik. Nuk e di
Çështja shqiptare pati fatbardhësinë të shkruhej në mënyrë të bukur dhe të kulluar në veprat e poetit më tipik të kohës. Ajo gjeti burimin
Ai nuk e ngatërron asnjëherë atdheun me shtetin e diktaturës që e kishte burgosur. Ai e quan veten pjesëz të atdheut dhe në burg
Ata që e njohin poezinë e Londos, qofshin këta poetë, studiues, kritikë apo lexues, e dinë me kohë se poezia e tij shquhet për
Piktura e tij nuk ka ngarkesa emocionale dhe nuk ka dyndje të elementeve në kompozicionin me drejtpeshim hollësisht të studiuar. Është i veçantë dhe
“Jeta e dytë” poetike e Rreshpes nis me krijimtarinë poetike “për vete”, pa menduar botimin. Dhe nis duke marrë dy elementët më të rëndësishëm
Kamy e pa Marian edhe si një shpëtim, si një arratisje nga vetvetja. Prej shumë kohësh e kishte burgosur brenda trupit të tij sëmundja
(Fragment nga “Arshi Pipa për Migjenin”, tri ese, hartuar nga Myftar Gjana, botuar nga Princ, 2022, Tiranë) Në vitin 1934, kur Migjeni nisi të
Pirandelo vizitonte, shëtiste, gëzohej dhe fliste e pëshpëriste me vete, pse jo edhe me zë të lartë: “O Teatri Dramatik! Ty do të pushtoj!